interview CEO Vincent Ruinaard Algemeen Dagblad

Vincent Ruinaard in het AD

Van speciaal onderwijs tot marktleider in mobiele personenalarmering.

 

Wat ziet u als u in de spiegel kijkt?

‘’Ik zie vooral een trotse papa van twee prinsesjes van 3 en 5 jaar. Maar ook iemand die tevreden is. We staan op het punt LiveSafe te verspreiden over Europa, met de opening van ons eerste kantoor in Duitsland.’’

U bent gespecialiseerd in mobiele persoonsalarmering. Leg eens uit.

‘’We hebben hier in Oostvoorne een mobiele veiligheidsdienst ontwikkeld waarmee je via GPS overal ter wereld met één druk op de knop alarm kunt slaan en live kunt spreken met een alarmcentrale. Die staat in verbinding met talrijke vormen van hulpverlening. Van hulpbehoevende ouderen tot sporters die alleen in de natuur sporten: ons alarmsysteem wordt wereldwijd gebruikt.’’

Zoiets was er toch al lang?

‘’Nee, dat lijkt maar zo. LiveSafe is geboren vanuit een behoefte aan alarmering buitenshuis. Want wat was voorheen het geval? Persoonsalarmering werkte alleen binnenshuis. Daar kwam ik achter toen mijn oma een keer viel in het portiek bij haar woning in Hellevoetsluis. Ze lag drie meter bij haar voordeur vandaan en drukte op de alarmknop om haar nek. Maar die werkte niet. Ze heeft er een tijdje gelegen.’’

Dus dankzij uw oma ontdekte u een gat in de markt?

‘’Ja! LiveSafe is geboren op 17 oktober 2011 op een terras in Benidorm. Ik zat daar met mijn vader. Met de recente ervaring van mijn oma nog vers in het geheugen. Ik zag allerlei overwinterende ouderen voorbij wandelen met zo’n kastje om hun nek. ‘Dat is ook gek’, zei ik. ‘Al die mensen denken dat ze alarm kunnen slaan. Terwijl dat apparaat het buitenshuis helemaal niet doet! Dat moet toch anders kunnen?’’

En toen?

‘’Heb ik mijn baan opgezegd en ben ik aan de slag gegaan met mijn idee. Dat was uiteraard een grote gok.’’

Een gok die niet bepaald verkeerd uitpakte!

‘’Nee, ik had niet durven dromen hoeveel vraag er wereldwijd zou ontstaan. Mijn oma werd uiteraard op 1 maart 2012 de eerste gebruiker. Ik heb vijf jaar lang dag en nacht gewerkt en heb nu negen medewerkers in Nederland en een aantal in Düsseldorf. Maar het heeft ook wat offers gekost.’’

Die vechtersmentaliteit zat er al jong in?

‘’Inderdaad. Als kind heb ik met mijn ouders een jaar op Bonaire gewoond en daar heb ik zo’n onderwijsachterstand opgelopen dat ik bij terugkomst in Nederland niet meer mee kon komen. En uiteindelijk op het speciaal onderwijs, de Windroos in Hellevoetsluis, belandde. Dat heeft veel pijn gedaan. Klasgenoten noemde me dom. En mijn omgeving reageerde neerbuigend op mijn stap naar het speciaal onderwijs.”

Neerbuigend?

“De maatschappij schrijft kinderen in het bijzonder onderwijs onterecht af. Dat vind ik zó erg. Mijn zelfvertrouwen was tot het nulpunt gedaald.”

Hoe vond u die kracht in uzelf terug?

“Dankzij de onvoorwaardelijke steun van mijn ouders. Mijn vader hielp me elke avond urenlang totdat uiteindelijk het kwartje viel en ik de leerstof begreep. En dankzij vele meesters die enorm belangrijk voor me waren. Onder wie meester Sjoerd. Hij leerde me gitaarspelen. Op muziek van The Beatles. Dat vond ik geweldig. Het leidde me af van mijn verdriet. Op de Windroos vroegen ze wat ik wilde worden. ‘Luchtverkeersleider’, antwoordde ik onzeker. Waarop de directeur zei: ‘Als jij dat wilt, dan gaan we er samen voor zorgen dat het lukt’. Dat alles gaf me zoveel kracht dat de rust terugkeerde in mijn hoofd.”

En daarna?

‘’Mocht ik uiteindelijk naar de lts, als één van de weinigen op school. De Lts doorliep ik fluitend. Net als de mts en de hts. Uiteindelijk studeerde ik aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam af in bedrijfskunde. Tot op de dag van vandaag ben ik een enorme Beatles-fan. En onlangs ontdekte ik iets bizars. Iemand wees me op het nummer Help waarop ik als kind gitaar leerde spelen. ‘Luister eens goed naar de tekst’, zei hij. En inderdaad. Zinnen als Help, I need somebody en When I was younger I never needed anybody’s help. But now these days are gone I’m not so selfassured geven exact de essentie van LiveSafe weer: hulp bieden in een periode waarin je je niet meer zelfverzekerd voelt. Dat geloof je toch niet? Het is té toevallig!’’

Wat mooi!

‘’Het heeft zo moeten zijn. Mijn jeugd heeft me ook sterker gemaakt. Ik heb bovendien in mijn topsportjaren van mijn ouders leren relativeren. Je verliest in het leven immers vaker een wedstrijd dan dat je er een wint. En er is geen handschoen die me beter past dan ondernemerschap. Ik ben een creatieve en snelle denker, maar de beste ideeën? Die ontstaan als ik hier in Oostvoorne wandel met mijn 11-jarige hond Lisa. Mijn spindoctor, noemde mijn collega’s haar gekscherend. ‘Natuurlijk heb je je hond Lisa genoemd’, zei iemand pas tegen me. ‘LiSa van LiveSafe’. Ik stond perplex. Want ik kreeg haar pas toen ze al 2,5 jaar was en al Lisa heette. Bizar toch? Het balletje is in alle opzichten rond.’’

Dit is de ingekorte versie van het interview dat op 20 april is gepubliceerd in het AD, regio Voorne-Putten, geschreven door Claudia Langendoen. Voor de volledige versie kun je hier klikken. 

Udostępnień 338